Mi casa - Ma maison

ถูกค่ะ ไปเรียนมวยมา มวยไทยไชยา ไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย แค่ชอบ รู้สึกว่ามันเท่ดีอะ ถ้าฝรั่งถามก็โชว์ได้  (จริงๆแล้ว อยากเป็นจีจ้า) 55555+

ไปเรียนมาได้สองครั้งละ สนุกดีนะ คือถึงแม้เราจะเป็นคนที่ห่วยแตกทางด้านกีฬาอย่างมากก็ยังสามารถถูไุถไปกะมันได้ (เอ หรือว่าเราจะบ้าพลัง)

เข้าประเด็นดีกว่ามา..  วันนี้เจอแขกในคลาส..

แขกที่ว่านี่เป็นแขกตะวันออกกลาง หรือ แขกขาวนั่นแล (ที่ที่เราเรียนนี่สัดส่วนผู้ชายวัยรุ่นจะเยอะหน่อย รองลงมาก็เด็ก น้อยลงมาอีกคือผู้หญิงวัยรุ่น ประมาณเรา และที่น้อยที่สุด 1-2คนต่อคลาส คือคนต่างชาติ)

ชั่วโมงเรียนเค้าจะแบ่งเป็น 3 ช่วง คือช่วงจัดท่า เรียนท่าใหม่ แล้วค่อยจับคู่ซ้อมตามเลเวลของนักเรียน ใครอยู่ระดับเดียวกันก็ซ้อมด้วยกัน ว่างั้น..

เราโดนจับคู่กับตาแขกนี่ค่ะ มองไกลๆก็เห็นว่าัตัวสูงดี .. แต่พอเข้ามาใกล้ๆชนิดประชั้นชิดแล้ว.. เชดดดด.. ตัวอย่างควายยยยเลยนี่หว่า (กุุตายแน่แล้ววันนี้)

เริ่มด้วยการซ้อมปัด3ท่า แล้วตามด้วยกันลูกเตะอีก3ท่า สลับกันทำ เราเตะเค้ากัน เค้าเตะเรากัน เีึ้ค้าให้เราป้องกันตัวเองก่อน ด้วยความเป็นคนสุภาพ เี่ราก็ยิ้มๆ รบกวนด้วยนะคะ

โชะ..

เป็ดเอ๊ย... มือใหญ่เกือบจะเท่าหน้ากรุ นี่ถ้ายกมือกันไม่ทันนี่เข้าบ้องหูเลยนะนั่น ตกใจจนลืมท่าเลย

อีแขกนั่นมันเห็นเรากันพลาดก็ทำหน้าไม่พอใจ มองหน้าเรา แล้วพูดกะว่า..

"มองตาชั้นสิๆๆๆๆๆ เธอไม่มองตาคู่ต่อสู้แล้วเธอจะป้องกันตัวได้ยังไง"

....................

เมิงจริงจังมากสินะ ...โอเค ไอกอทอิท ได้ๆ

เราเลยต้องรวบรวมสมาธิ อย่างมาก!!! เพื่อที่จะได้สามารถป้องกันการจู่้โจมจากอีแขกตะวันออกกลางผู้ซึ่งไม่ออมมือให้ผู้หญิง(ตัวน้อยๆ?)อย่างเราเล้ยยย

แล้วพอเรากันพลาดเมื่อไหร่ (ประมาณหันฝ่ามือผิด แต่ยังพอปัดได้) มันก็จะแก้ท่าเรา แล้วให้เรา "start from the begining"

ห๊ะ?!!!!

แขก: if you forget it, I'll need to repeat all again.

นัทชา: (=.='') ชิทท...................(ทำไมถึงจับให้ชั้นมาคู่กะอีนี่เนี่ย)

แล้วก็ยังคงย้ำกะเรานักหนาว่า... มองตาชั้นๆๆๆๆๆๆ บอกให้มองตาชั้นไงๆๆๆๆๆ

นัทชา:  เออ.... กูมองอยู่ กูรู้แล้วว

 แขก: เมื่อวานแม่ชั้นไม่สบาย...

(แล้วเกี่ยวอะไรกะตู.. -.-;;)

แขก: ชั้นกำลังซ้อมเตะอยู่ 50 ครั้ง เห็นแม่เดินมาชั้นมองเข้าไปในตาแม่ ก็รู้เลยว่าแม่ไม่สบาย เพราะ "Eyes tell everything."

อ่อ.. งั้นตอนนี้เมิงดูออกมั้ยว่ากุกลัวเมิงมาก.. 

แล้วด้วยความที่ตัวเราเล็กกว่าเค้าเยอะ เวลาเค้ากันลูกเตะเรา เค้าต้องก้มลงมาตัวเกือบบบบขนานกะพื้น (นึกถึงท่าดำนาเข้าไว้) ส่วนเวลาเค้าเตะเรา เีีราดันต้องหงายตัวขึ้น เพราะมันจะเข้าตรงก้่านคอเราพอดี (พลาดไปกุตายแน่)

  เป็นการซ้อมคู่ที่เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจจริงๆ..

จนกระทั่งหมดเวลา ด้วยความดีใจ เราวิ่งไปบอกเค้าว่า หนูไปละนะค้าา สวัสดีค่ะ

แขก: okei, see you next week!

นัทชา: (เฮือก)

แขก: no, after next week!

สาธุ มาคราวหน้าขออย่าให้โดนจับคู่กะตานี่อีกเลย..